Rasy psów

Przyczyną oparzeń może być nieodpowiednia temperatura lub czynniki chemiczne, np. palone wapno. I choć nie są one najczęstszym powodem wizyt w gabinecie weterynaryjnym, to jeśli jednak już do nich dojdzie, trzeba działać szybko i zdecydowanie. Właściwa reakcja nie tylko zaoszczędzi zwierzęciu cierpień, ale uchroni je przed długotrwałym leczeniem - zwłaszcza gdy przyczyną poparzenia był ogień. Sierść jest bowiem pokryta warstwą łoju, który sprawia, że ogień szybko ogarnia duże obszary ciała. Nie musimy się natomiast martwić, gdy na psa wyleje się trochę gorącej herbaty - przed oparzeniem w takiej sytuacji zwykle skutecznie chroni go sierść.

Oparzenia gorącą cieczą
Jeżeli pies włożył łapę do gorącej wody, został oblany dużą ilością wrzątku lub krochmalem - obserwujemy, jak się zachowuje. Jeśli nic nie wskazuje na to, że coś go boli, można przyjąć, że gorący płyn ściekł po sierści.
Jeśli jednak ukrop dotarł do skóry, pies na pewno zareaguje. Wtedy musimy najpierw spłukać oparzone miejsce letnią wodą. Nie wolno na początku użyć lodowatej, bo doprowadzi to do przekrwienia i pogłębienia zmian, narazi na ból i szok. Dopiero po kilkunastu sekundach można zacząć obniżać temperaturę wody. Tak samo postępujemy, jeśli pies zostanie oparzony olejem.
Aby skutecznie zniwelować efekty oparzenia, polewanie wodą musi trwać 10-15 minut. Można psa trzymać pod prysznicem lub wstawić go do wanny z chłodną wodą. Pozwoli to obkurczyć naczynia krwionośne i zahamować reakcje zapalne. W większości wypadków dzięki takiemu działaniu nie powstają głębokie zmiany martwicowe w skórze. Nie nakładamy żadnego opatrunku.
Jeśli skóra nie zbladła po wychłodzeniu, a pies nadal okazuje, że cierpi, albo zeszła mu sierść i skóra, koniecznie udajemy się do lekarza weterynarii. Poda on leki, które zahamują odczyn zapalny - najczęściej antybiotyk - żeby nie doszło do rozwoju bakterii, które normalnie są na skórze. W wypadku psów wystawowych trzeba często chirurgicznie usuwać nieumywakin woda utleniona na straży zdrowia poparzone tkanki i modelować skórę.

Oparzenia ogniem
Jeżeli na psie zapaliła się sierść, najpierw musimy go ugasić, narzucając na niego koc albo polewając dużą ilością wody. Jeśli zrobimy to szybko, może nie zdąży dojść do oparzenia skóry. Jeżeli jednak podejrzewamy, że skóra została oparzona, postępujemy tak samo jak w przypadku oparzenia cieczą.

Oparzenia chemiczne
Dochodzi do nich przede wszystkim za sprawą palonego wapna. Samo w sobie jest niegroźne, ale gdy pryśnie na ciało i ten kawałek zmoczymy, natychmiast powstaje silnie żrąca zasada. Dlatego jeśli pies na terenie budowy przebiegł po wapnie, to nic się nie dzieje. Wystarczy jednak, że spocą się mu opuszki - i poparzenie gotowe. Trzeba wtedy jak najszybciej spłukać to miejsce dużą ilością wody. Teoretycznie najlepiej zneutralizować zasadę kwasem, np. octem. Nie róbmy tego jednak, jeśli nie mamy pewności, że przyczyną oparzenia było wapno. Jeśli był to np. kwas z akumulatora, tylko pogorszymy w ten sposób stan zwierzaka. Gdy skóra jest zaczerwieniona lub schodzi, musimy jak najszybciej dotrzeć do lekarza.
Szczególnie niebezpieczne jest poparzenie skóry moszny - czasami psy siadają w jakiejś żrącej substancji. To wyjątkowo delikatne miejsce, więc skóra szybko ulega spaleniu. Dlatego jeśli pies godzinę czy dwie po spacerze zaczyna się dziwnie kręcić, wylizywać sobie intensywnie okolice moszny, a skóra jest zaczerwieniona, nie zwlekajmy z wizytą u lekarza.

Za pomoc dziękujemy Magdzie Piekarskiej i jej psu Frankowi